06/12/20
×
Οι Ιστορίες σας

ΠΟΤΕ ξανά μαζί, για ΠΑΝΤΑ μαζί!

Δέκα χρόνια μετά…

Τώρα ξέρω!

Τώρα βγήκα αληθινή.

ΤΩΡΑ και ΜΟΝΟ για ΕΣΕΝΑ θα πω ΞΑΝΑ “ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ”!

Ήμουν κοριτσάκι και έγινα γυναίκα. Τότε, είχα πει: ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΩΣΩ ΕΤΣΙ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ Θ ΑΓΑΠΗΣΩ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΑ.

Μετά έγινα γυναίκα και είπα: ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΧΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ! ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ!

Τα χρόνια περνούσαν και εγώ συνέχιζα. Ερωτεύτηκα, ήμουν καλά, δεν υπήρχες πουθενά. Δεν σε σκεφτόμουν. Δε μου έλειπες. Για χρόνια δεν είχα καν αναμνήσεις μας. Προχώρησα. Προχωρούσα και δεν υπήρχε ούτε σκιά σου.

Δεν είχα καμία ελπίδα για εμάς. Στ ορκίζομαι. Και αν καμιά φορά σε συζητήσεις με φίλες, κάπου μακριά από εδώ που είμαστε σήμερα, μιλούσα για το πιο δυνατό μου έρωτα, για την αγάπη που δεν έσβησε ποτέ, εσένα έφερνα στο μυαλό μου.

Μετά πάλι σε ξέχναγα.

Όταν επέστρεψα, η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να κάνω πολύ καιρό να σε δω. Εγώ σε άλλη σχέση.

Σε πέτυχα στον δρόμο και ήρθες αμέσως να με πάρεις αγκαλιά και εγώ έκανα μηχανικά- από άμυνα, υποσυνείδητα προς τα πίσω, εσύ όμως ήδη με είχες φιλήσει στα μαλλιά…

Ταράχτηκα. Δεν στο έδειξα.

Έφυγα. Μ ένα χαμόγελο, όπως πάντα…

Όλα πήγαν να ξυπνήσουν και όλα τα έπνιξα. Δεν ήμουν μόνη και για εμένα ακόμα και η σκέψη είναι απιστία. Και είμαι πιστή μέχρι θανάτου.

Συνέχισα την αδιάφορη ζωή μου και να που ξανά, σε συνάντησα τυχαία…

Μ έπιασε ταραχή και πριν καν συνειδητοποιήσω ότι σε είδα με πήρες αγκαλιά και με φίλησε στο μέτωπο αυτή τη φορά, με τα μεγάλα σου γαλανά μάτια να με κοιτάνε και να γυαλίζουν!

“Είσαι καλά;”

“Καλά, εσύ”;

Αυτό ήταν χαθήκαμε, πάλι σαν δυο άγνωστοι, που κάποτε ήταν ο ένας για τον άλλον. Εγώ μάθαινα τα πιο σημαντικά, τα πιο ευχάριστα, τα πιο στενάχωρα πρώτη….και τώρα πια δεν ήξερα τίποτα για εσένα, αλλά πάντα ευχόμουν να είσαι ευτυχισμένος!

Με άδειασες και πρόδοσες τόσες φορές. Κι όμως δεν μπορούσα να σου κρατήσω κακία. Δεν άφηνα ποτέ κανέναν να πει κακό λόγο για εσένα, ακόμα και αν είχε δίκιο.

Ήσουν πάντα το πιο ξεχωριστό κομμάτι της ζωής μου. Ένα κομμάτι θαμμένο βαθιά. Ξεχασμένο και από εμένα την ίδια.

Κι ύστερα;

Ύστερα πως τα έφερε έτσι πάλι η ζωή;

Εμείς κάθε φορά τόσο μακριά, τόσο ξένοι και μετά πάλι να στέκουμε ο ένας δίπλα στον άλλον!

Πόσες φορές γεύτηκα το μακριά σου και μετά το “πάλι κοντά σου”!

Πάντα με την ίδια ελπίδα, πως αυτή τη φορά, δεν θα κάνεις τα πάντα για να χάσεις τον “πιο δικό σου άνθρωπο” όπως με αποκαλούσες!

Η ρόδα γύρισε ξανά.

Συναντηθήκαμε ξανά και ξανά και ξανά…

Άρχισαν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα και οι έξοδοι με φίλους αρχικά!

Μετά και δυο μας….

Και εσύ; Εσύ μ έγδυνες με τα μάτια σου…

Δεν μπορούσα ν αντισταθώ, όπως εσύ!

Πόσο πολύ ήθελα να δω ξανά αυτό το βλέμμα;

Αυτό το βλέμμα, που πέρα από αγάπη και θαυμασμό, έκρυβε ατέλειωτο πόθο!

Και να τα υπονοούμενα και να οι σπόντες και να οι έξοδοι….

Έξοδοι που κατέληγαν να με αφήνεις στο αυτοκίνητο για να γυρίσω σπίτι!

Και κάθε που έκανες να φύγεις, γύρναγες πίσω να με κοιτάξεις ξανά, να δεις τι θα πω…

Για ακόμα μια φορά εγώ η δυνατή!

Το μπαλάκι σ εμένα. Να παλέψω με τους φόβους σου. Με τις ανασφάλειες σου, αυτέ που μόνο εγώ ήξερα πως είχες…

Και ναι, έπαιξα!

Δεν το περίμενες ποτέ να μιλήσω πρώτη. Δεν πίστευες καν ότι σε ήθελα όπως εσύ!

Νόμιζες δεν είχα καταλάβει;

Εγώ; Εγώ που ξέρω τι νιώθεις, πριν καν το καταλάβεις;

Εμένα δε ρώταγες; Πεινά τώρα;

Και σου απαντούσα…

Δεν ξέρω που βρήκα τη δύναμη εκείνο το βράδυ να μιλήσω. Δεν σκέφτηκα στιγμή την απόρριψη. Δεν σκέφτηκα στιγμή το μετά.

Ούτε και εσύ…

Πέσαμε στη φωτιά και το ζήσαμε….

Όσο όμως η φωτιά δυνάμωνε εσύ φοβόσουν!

Κάθε φορά που ερχόσουν πιο κοντά, κάθε φορά που μου έδειχνες τον πιο όμορφο εαυτό σου, την επόμενη φοβόσουν το “δέσιμο”!

Μ αγάπη μου, εμείς είμαστε χρόνια τώρα καμένοι!

Πιο δεμένοι, δεν έχει μωρό μου…

Μου χάρισες το πρώτο μου καλοκαίρι!

Ναι, το πρώτο μου!

Δεν είχα δει ποτέ πιο όμορφη πανσέληνο, δεν είχα ακούσει πότε μέχρι τότε πιο όμορφες πονηρές απειλές.

Πίστευα πως ότι και να γίνει, όπως και να τελειώσει, δεν θα πέσω στα πατώματα, απλά θα ευχαριστώ που για πρώτη φορά ένιωσα γυναίκα!

Που έζησα τόσο έντονες και μοναδικές στιγμές!

Γιατί αγάπη μου ώρες-ώρες ήσουν σκέτο όνειρο!

Κρατιόμουν να μην ελπίζω για το μέλλον, αλλά εσύ έκανες όνειρα…και ναι, τα πίστευα και άρχισα να κάνω και εγώ!

“Δεν θέλω να με αδειάσεις ποτέ ξανά, όπως παλιά, όπως τότε…”

“Πάνε αυτά πέρασαν. Δεν θα ξαναγίνουν”!

Δική σου. Δική σου από πάντα. Σαν άνθρωπος, σαν γυναίκα, σαν ερωμένη, σαν σύντροφος, σαν επαγγελματίας, σαν φίλη…

Άλλα θυμάσαι, στο έλεγα:”Είμαι φίλη σου πάνω απ όλα…”!

Και ότι πρόδοσες αυτή τη φίλη, δε στο συγχωρώ αγάπη μου!

Δε στο συγχωρώ!

Θυμάσαι τον μεγαλύτερο φόβο σου;

Μήπως δεν πάει κάτι καλά και μετά με χάσεις εντελώς από τη ζωή σου…

Δεν είναι ότι δεν πήγε καλά. Είναι ότι δε το τέλειωσες όπως του άξιζε και μου άξιζε. Δεν είναι ότι έφυγα ή ότι μ έχασες από τη ζωή σου. Είναι ότι έκανες τα πάντα, για ακόμα μια φορά, για να με χάσεις, να με χάσεις ως άνθρωπο, όχι σαν γυναίκα, αυτό δε με νοιάζει…

Οι γνωστές αυτοκατσορφικές σου τάσεις….

Έμαθες πάντα να με βρίσκεις εκεί. Πίστευες ότι δεν θα σε αφήσω. Ότι θα περιμένω εκεί, έτοιμη για ακόμα μια φορά να κάνω τα πάντα για εσένα!

Θυμάσαι τι σου είπα ένα βράδυ;

“Θα έχω νεύρα, θα σε φωνάζω μέσα, θα ξεσπάω σ εσένα και εσύ θα κλαις”!

“Δεν είμαι το κοριτσάκι που ήξερες”!

Είμαι γυναίκα αγάπη μου πια. Μεγάλωσα!

Και όχι, δεν μου επιτρέπω να σε αφήσω να με πλησιάσεις ξανά!

Να με πας στα ουράνια και να με πετάξεις κάτω!

Και ναι, κράτησα όλες μου τις υποσχεσεις. Στο είχα πει, ότι και να γίνει μεταξύ μας, είμαι πάντα φίλη σου και θα είμαι.

Εσύ όμως δεν άφησες τίποτα όρθιο. Μ έδιωξες με τον άσχημο τρόπο σου και σαν γυναίκα, και σαν άνθρωπο και σαν φίλη!

Δεν ξέρω ακόμα αν έχεις καταλάβει τι έκανες…

Είσαι επιπόλαιος, τόσο επιπόλαιος και κακομαθημένος!

Με ρωτάς αν σ αγαπάω;

Δεν νιώθω ΤΙΠΟΤΑ.-

Ξέρω όμως ότι περνώντας ο πόνος θα ξέρω, ότι είσαι πάλι μέσα μου, εκεί βαθιά. Εκεί που ήσουν τόσα χρόνια.

Εκεί που κατάφερες, να σε βρεις και να σε βρω ξανά!

Αυτή τη φορά όμως, όσο και να σκάψεις δε θα σε βγάλεις στην επιφάνεια.

Δεν θα σε αφήσω ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ!

Θα σου συγχωρούσα τα πάντα, όχι όμως το να μη μου πεις την αλήθεια και να την ανακαλύψω μόνη μου. Όχι να μη μου δώσεις μια εξήγηση. Όχι το να με κρατάς σε απόσταση και σε άγνοια για θέματα που δεν πάλεψε κανείς, όσο πάλεψα εγώ. Για θέματα, που εγώ ρίσκαρα, εκτέθηκα, έχασα… αλλά δεν μ ένοιαζε!

Εσύ χαρούμενος και εγώ χαμένη!

Όχι όμως ριγμένη μωρό μου, είπαμε, δεν είμαι πια κοριτσάκι!

Να σου πω κάτι;

Εγώ, εγώ ο πιο δικός σου άνθρωπος. Εγώ, που σε ξέρω όσο η μάνα που σε γέννησε!

Και οι δυο μας χαμένοι είμαστε!

Και στο τέλος, ξέρεις ποιος θα έχει χάσει πιο πολύ;

ΕΣΥ!

Εσυ γιατί έχασες ότι αγάπησες πιο βαθιά και καθάρα στη ζωή σου!

Γιατί αγάπη μου, όπως αγαπάς εμένα, δεν θ αγαπήσεις ποτέ ξανά καμία!

Όπως κοιτάς εμένα, δεν θα κοιτάξεις ποτέ καμιά άλλη!

Γιατί εγώ είμαι για εσένα αυτό το ανεξήγητο. Είμαι ένας μαγνήτης που ασκεί επιρροή πάνω σου, που δεν μπορείς ν αντέξεις!

Γιατί για εμένα τα συναισθήματα σου είναι βαθιά και αληθινά.

Από φόβο έχασες. Από φόβο μη με χάσεις, έκανες τόσα λάθη που μ έχασες για πάντα!

Αλήθεια; Εσύ αγάπη μου, έχεις καταλάβει τι νιώθεις για εμένα;

Εγώ δεν σ έχασα. Εγώ έκανα τα πάντα για να μείνω, ως άνθρωπος, όπως υποσχεθήκαμε εκείνο το βράδυ!

Έδωσα μάχη για να μείνουμε μαζί σαν άνθρωποι!

Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι αγάπησα σ εσένα. Τι σ έδεσε μαζί μου, γιατί ξεχνιέσαι όταν είσαι μακριά και δεν φοβάσαι, αλλά όταν μένεις μόνος σου, ξέρεις ότι εμείς είμαστε δεμένοι για πάντα…

Ξέρεις γιατί είσαι ο άντρας της ζωής μου;

Γιατί μου αρκεί να σε βλέπω από μακριά για να νιώθω η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου!

Γιατί και μόνο να σε κοιτάω, έχω στα χέρια μου τον παράδεισο!

Γιατί δεν με νοιάζει αν μαζί σου θα έχω να φάω, δεν με νοιάζει αν θα ζω σε καλύβι, αν θα κρυώνω, αν δεν θα έχω να ντυθω, με νοιάζει μόνο να ξυπνάω και να βλέπω τα μάτια σου!

Γιατί για εσένα, μπορώ να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα, να κάνω τ αδύνατα δυνατά! Και το έχω αποδείξει αυτό…

Γιατί ότι παλέψαμε μαζί ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ ΠΟΤΕ!

Τι αγάπησα σ εσένα;

Το ότι εσύ ήσουν εγώ και εγώ εσύ! Τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί. Τόσο αρμονικά όμως ταιριασμένοι!

Αν υπάρχει άλλο μισό, εμείς είμαστε σίγουρα ο ένας το άλλο μισό του άλλου!

Αγάπησα τις μάχες μας. Αγάπησα τους αγώνες. Τους πολέμους που κερδίσαμε ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΔΥΟ ΜΑΣ….και που τόσοι άλλοι ήρθαν μετά για να πανηγυρίσουν!

Το ότι σ έκανα να πιστέψεις πως θα κερδίσεις το αδύνατο και πως τα καταφέραμε!

Την εμπιστοσύνη σου!

Εσύ τι λες; Έλεγες…

Και ότι έλεγα γινόταν!

Τα σκοτάδια σου. Αγάπησα τα σκοτάδια σου. Αγάπησα τα νεύρα σου, τα ξεσπάσματα σου, τα σπασίματα σου….τη γκρινια σου!

Μ άρεσε που μόνο εγώ σε γέμιζα με σιγουριά. Που αν εγώ σου έλεγα όλα καλά θα πάνε, εσύ ηρεμούσες!

Ξέρεις αγάπη μου πόσο όμορφη ψυχούλα έχεις;

Εγώ σε ξέρω και καθίκι δεν είσαι και ας φέρεσαι έτσι!

Αγάπησα το πόσο με θαύμαζες. Αγάπησα που πίστευες σ εμένα όταν δεν είχα δείξει ποια είμαι και τι μπορώ!

Αγάπησα που τους έλεγες: Είναι καλύτερη απ όλους, κανείς δεν είναι σαν αυτή!

Αγάπησα, που φοβόσουν να μην κρυώσω στα βουνά. Που σκεφτόσουν αν έχω φάει. Που μ έπιανες από το χέρι για να μη πέσω στους ανώμαλους δρόμους!

Και ξέρεις κάτι;

Όλα αυτα, τα έκανες χωρίς να το καταλάβεις!

Αγάπησα, που τα πιο σημαντικά που έχεις κάνει για εμένα, δεν μου τα είπες ποτέ και τα έμαθα από τρίτους!

Εμείς οι δυο ποτέ ξανά αγκαλιά. Εμείς οι δυο ποτέ ξανα στο ίδιο κρεββάτι. Ποτέ ξανά μαζί στις μάχες. Ποτέ ξανά εραστές. Ποτέ ξανά φίλοι.

ΠΑΝΤΑ όμως ΜΑΖΙ!

Θα δίνουμε ραντεβού τα βράδια στα κρεββάτια μας και οι σκέψεις μας θα μας ενώνουν! Στα σκοτάδια σου, θα κλείνεις τα μάτια σου και θα σκέφτεσαι όλες εκείνες τις φορές που σ έπαιρνα αγκαλιά και σου έλεγα: “Μη φοβάσαι, μαζί θα το κερδίσουμε και αυτό!”

Τα τελευταία θέματα