09/07/20
×
Γυναίκες

Η Voliotisa Nτίβα της Όπερας που μας κάνει περήφανους διεθνώς

Eίναι η δική μας, η δική μας…το γράφω και δεν το χορταίνω, Μαρίτα Παπαρίζου! Από αυτές τις γυναίκες, από αυτές τις Voliotises που αξίζουν τόσα συγχαρητήρια, μα και τόσα ευχαριστώ που μας κάνουν περήφανους και “φτάνουν τον Βόλο μας” σε κάθε άκρη του κόσμου! Η Βολιώτισσα “Μαρία Κάλλας” άνοιξε την καρδιά της στις Voliotises.gr και μας μίλησε για την τεράστια καριέρα της, τις χάρες, τις στερήσεις, όσα έρχονται και φυσικά για τον σύζυγο της,….Έναν σύζυγο που όλες θέλουμε!

Σε ποια ηλικία αντιλήφθηκαν οι γύρω σας ότι έχετε εκπληκτικές φωνητικές δυνατότητες;

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τραγουδούσα και ήταν πριν τα δώδεκα όταν με άκουσε η γραμματέας του Δημοτικού Ωδείου και μίλησε στους γονείς μου, οι οποίοι της παρουσίασαν και την κασέτα στην οποία έγραφα τις «εκπομπές» μου από τα έξι. Οι πιο παλιοί θα με καταλάβουν, τότε δεν είχαμε CD, αλλά κασετόφωνα.  

Πότε πρωτοασχολήθηκες σοβαρά, δηλαδή εμπιστεύτηκες δασκάλους και ξεκίνησες τις σπουδές σας;

Στην εκπληκτικά μικρή ηλικία των δωδεκάμισι,  αλλά δεν το συστήνω σε κανένα. Θα μπορούσα να έχω πάθει ζημιά, αλλά ευτυχώς είχα δυνατές χορδές. Από εκεί κι έπειτα ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στην Αθήνα, όπου και πήρα την υποτροφία του κληροδοτήματος «Αλεξάνδρα Τριάντη» για μετεκπαίδευση στο μπελ κάντο, στην Ιταλία, ενώ αργότερα και με τη βοήθεια του κ. Χρήστου Λαμπράκη έκανα  μετεκπαίδευση και στη γαλλική όπερα.

Η πρώτη μεγάλη βραδιά μπροστά σε κοινό! Πόσα χρόνια πριν και πως ένιωθες πριν ανέβεις στη σκηνή;

 Το ντεμπούτο μου, το οποίο έλαβε χώρα στην Ιταλία. Ήταν το 2000 και όπως όλοι φαντάζεστε έτρεμα, αλλά με το πρώτο χειροκρότημα ένιωθα πως έχω κατακτήσει το Έβερεστ.  

Χρειάζεται στον χώρο σας εκπαίδευση ακόμα και όταν κανείς έχει φτάσει στη κορυφή;  Χρειάζεται διάβασμα, ειδικές ασκήσεις….

Είμαι κοντράλτο, γεγονός που υποδηλώνει ένα χαρακτηριστικό τύπο φωνής για το μπαρόκ και το μπελ κάντο, αλλά αγγίζει και το μεγαλύτερο μέρος του ρεπερτορίου της μεσοφώνου. Τώρα σε ό,τι αφορά τα βιβλία αυτά αφορούν στο στάδιο των σπουδών, γιατί από τη στιγμή που ξεκινάς τον επαγγελματικό στίβο, σημασία έχει η καθημερινή προπόνηση. Οι φωνητικές χορδές είναι μύες και όπως στους αθλητές θέλουν καθημερινή προπόνηση, ακόμα κι όταν είναι καταπονημένες απαιτούνται ειδικές ήπιες ασκήσεις.

Μαρίτα, έχεις ένα βιογραφικό  γεμάτο επιτυχίες και μεγάλες στιγμές. Ποιες από αυτές κρατάς ως πιο σημαντικές;

Σίγουρα το ντεμπούτο μου, την πρώτη φορά στο Ηρώδειο και την εμφάνισή μου στο Μόντε Κάρλο, την ηχογράφηση του πρώτου μου CD και τέλος την πρόσφατή μου εμφάνιση στην αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος»του ΚΠΙΣΝ, με τους Solisti Veneti, που έγινε στη μνήμη του πολυαγαπημένου μαέστρου και ιδρυτή τους Claudio Scimone.

Η επιτυχία είναι τελικά, ένας μοναχικός δρόμος;

Μόνο αν είσαι μοναχικός άνθρωπος, οι περισσότεροι συνάδελφοί μου είτε είναι παντρεμένοι είτε είναι σε σχέση, σήμερα χάρη στην εκμηδένιση των αποστάσεων μπορεί να σε ακολουθεί ο σύντροφός σου ή να  ξεκλέβεις χρόνο μεταξύ προβών ή και παραστάσεων και να τον συναντάς. Θέληση χρειάζεται και σύντροφος που να ενστερνίζεται το όραμά σου, δε ζούμε πια στην εποχή της ιππήλατης άμαξας και των ιστιοφόρων.

Λένε πως τίποτα δεν έρχεται χωρίς στερήσεις. Εσύ τι στερήθηκες;

Τα τσιγάρα, ευτυχώς, τα ποτά μάλλον όχι, κανείς δεν απαγορεύει ένα ποτήρι κρασί μια στο τόσο, ενώ η δουλειά μας έχει άφθονο ξενύχτι, μιας και μετά από κάθε παράσταση έχουμε υπερένταση και ποτέ μα ποτέ δεν πάμε για ύπνο, οπότε μάλλον δε θεωρώ πως έχω στερηθεί κάτι.  

Θεωρείς ότι οι Έλληνες γενικότερα και οι Βολιώτες ειδικότερα έχουν μουσική παιδεία;

Πείτε ποια άλλη χώρα των δέκα εκατομμυρίων έχει βγάλει τόσους πολλούς μουσικούς και δεν αναφέρομαι μόνο στο είδος μου. Αυτή τη στιγμή  διαπρέπουμε σε όλα τα είδη, όσο για το Βόλο ήταν πάντα μια μουσική πόλη όπου μετά το ’22 παντρεύτηκαν η δύση με την ανατολή. Θα μπορούσαν να γίνονται περισσότερα πράγματα, αλλά ας μην ξεχνάμε και την κρίση. Πιστεύω πως με τον καιρό ο Βόλος θα ξαναγίνει μουσικός πόλος όπως στο παρελθόν.

Ισχύει, ότι έχεις ένα κρυφό πόθο, ένα όνειρο, που θέλει την Θεσσαλία με δική της λυρική σκηνή;

 Δεν μπορώ να δεχτώ το γεγονός ότι η Αλβανία έχει τρεις όπερες και η Τουρκία τουλάχιστον επτά! Στη Γερμανία σχεδόν κάθε πόλη του μεγέθους μας έχει δική της Λυρική Σκηνή, οπότε ναι, πιστεύω ότι θα έπρεπε να ισχύει το ίδιο και στη Θεσσαλία, με το θεσμό της Περιφερειακής Σκηνής, όπως και στην Ιταλία, όπου υπάρχουν τα Teatri Regionale, δηλαδή τα Περιφερειακά.  

Εκτός από άριες, σαν Μαρίτα ακούς άλλου είδους μουσική;

Είμαι πάνω απ’ όλα Ελληνίδα και θα σας απαντήσω με τη ρήση του Τσαρούχη «αγαπώ την Κάλλας και την Μπέλλου και δε νοιώθω διχασμένος».  Πέρα από αυτό λατρεύω το μιούζικαλ και την παραδοσιακή μουσική όλων των χωρών γιατί από εκεί ξεκίνησαν όλα.

Μαρίτα μου, αλήθεια ο άντρας σου πως νιώθει που είναι δίπλα σε μια τόσο σημαντική και πετυχημένη γυναίκα και τι ρόλο έχει παίξει στην εξέλιξη της καριέρας σας;

Ο σύζυγός μου είναι ο μεγαλύτερος θαυμαστής μου και ο χειρότερος κριτής μου, φευ! Δεν του ξεφεύγει τίποτα, όμως αυτό με έχει κάνει καλύτερη, αν και μεταξύ μας είναι ώρες που φέρνει εκτός εαυτού, αλλά ξέρω πως ότι κάνει το κάνει γιατί θέλει από μένα μόνο το καλύτερο και μου το βγάζει. Πέρα από αυτό τα τελευταία χρόνια είναι και ο παραγωγός μου και πραγματικά έχει απίστευτες ιδέες, το μυαλό του γεννάει τα πιο δημιουργικά και ευφάνταστα προγράμματα.

Δεν μπορώ να σε φανταστώ, έτσι όπως σε έχω δει πάνω στην σκηνή, να λάμπεις, με αυτά τα υπέροχα ρούχα και όλα τα σκηνικά και τον κόσμο πραγματικά να σε καταχειροκροτεί, να κάνεις δουλειές στο σπίτι…

Γιατί; Υπάρχει κάποιος όρος να είμαστε βρώμικοι; Ακατάστατοι μπορεί, κάποιες φορές, αλλά βρώμικοι ή νηστικοί ποτέ, αν και η αλήθεια είναι πως στην κουζίνα δεν μπορώ να φτάσω το σύζυγο, θα έλεγα ότι σε αυτό είμαι πολύ, πολύ τυχερή.  

Θεωρείς ότι υπάρχουν άνθρωποι που στη ζωή σου σε πλησίασαν επειδή είσαι η Παπαρίζου και όχι για τη Μαρίτα;

 Ίσως, αλλά για να μην το θυμάμαι μάλλον τους διέγραψα, έτσι απλά.

Δεν έχω διαβάσει σκληρές ή αρνητικές κριτικές για εσένα. Αλήθεια έχουν υπάρξει; Αν ναι, μπήκες στον κόπο να τηλεφωνήσεις και να ζητήσεις τον λόγο;

Μία μόνο φορά από κάποιον που έκανε κριτική συγκρίνοντάς με με ένα CD και την ερμηνεία της αντίστοιχης καλλιτέχνιδας. Τον πήρα στο τηλέφωνο και απλά κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να ξανασχοληθώ μαζί του, μιλάμε για αστεία πράγματα. Είναι παράλογο να συγκρίνεις μια ζωντανή εμφάνιση με ένα αποτέλεσμα που βγήκε επεξεργασμένο από στούντιο.

Αν υπάρχει ένα νέο παιδί σήμερα, με ταλέντο και αγάπη στην όπερα και τη κλασσική μουσική γενικότερα, τι το συμβουλεύεις;

Να πάει σε ένα δάσκαλο και να δουλέψει σκληρά, αλλά πρώτα από όλα να ρωτήσει από το δάσκαλό του την αλήθεια, «έχω ταλέντο, αξίζει τον κόπο;». Αν όχι τότε μπορεί να σκεφτεί τη χορωδία, αν έχει τουλάχιστον καλό αυτί ή την εκμάθηση κάποιου οργάνου. Δεν είναι όλοι για όλα.   

Ο δικός σας χώρος είναι ανταγωνιστικός; Δέχτηκες «μαχαιρώματα» ;

Η καλύτερη απάντηση δίνεται μέσα από τη δουλειά του καθενός. Ας πει ο οποιοσδήποτε το οτιδήποτε, η απάντηση δίνεται έμπρακτα επί σκηνής και ούτε ο κόσμος ούτε οι κριτικοί είναι κουφοί και τυφλοί. Όσο για τα εμπόδια που κάποιοι έβαλαν κατά καιρούς, δουλειά μας είναι τα υπερπηδούμε και να γινόμαστε καλύτεροι και δυνατότεροι. 

Έχεις απευθυνθεί ως καλλιτέχνης σε όλο τον κόσμο. Έχεις ζήσει την «αγκαλιά» πολλών και διαφορετικών κοινών. Ποιο κοινό ήταν το ποιο απαιτητικό και ποιο σε αγκάλιασε με τη μεγαλύτερη θέρμη;

Σίγουρα η αγάπη του ελληνικού κοινού είναι διάσημη, αλλά το πιο οξύμωρο  συμβαίνει με τους Γάλλους. Η χαρακτηριστική τους απάντηση «pas mal», δηλαδή «όχι κακό» μπορεί να σημαίνει θρίαμβο ή καταστροφή. Κι όμως ήταν σε ένα μικρό χωριό έξω από την Τουλούζη, όπου μετά από ένα εξαντλητικό γκαλά, βγαίνω για encore με το Τζιβαέρι α καπέλα (ιδέα του συζύγου μου, πόσο δίκιο είχε!). Ο πιανίστας εξηγεί την ιστορία του τραγουδιού και μεταφράζει τους στίχους πριν ξεκινήσω, αποτέλεσμα; 400 άτομα να κλαίνε γιατί μια ζωντανή κοινότητα δέκα χιλιάδων ψυχών,πριν από χρόνια, είχε μείνει με κοντά χίλιους πεντακόσιους ανθρώπους, μιας και οι περισσότεροι νέοι είχαν φύγει για τις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας,τον Καναδά, τη Μαδαγασκάρη. Δεν υπήρξε ποτέ πιο  συγκινητική στιγμή.

Σε όλο αυτό το μακρύ ταξίδι, σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;

Θα ήταν ψέματα αν έλεγα πως δε συνέβη αυτό, αλλά νομίζω πως έχει συμβεί στον καθένα μας. Το θέμα είναι να έχεις φίλους αληθινούς που θα σε στηρίξουν σε αυτές τις δύσκολες στιγμές και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερή, που ο σύζυγός μου είναι ταυτόχρονα και ο καλύτερος φίλος μου. Δεν έχετε ιδέα πόσο σημαντικό είναι αυτό σε ένα γάμο. 

Ξέρω ότι αγαπάς τον Βόλο πολύ. Ιδανικά θα ήθελες να επιστρέψεις στη πόλη που γεννήθηκες και μεγάλωσες;

Το ιδανικό λεν ότι είναι ουτοπικό, αλλά κάποτε οι νέοι το Μάη του ’68 έγραφαν «SOYEZ RÉALISTES, DEMANDEZ L’IMPOSSIMBLE» (να είστε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο). Θέλω, λοιπόν, να λειτουργεί με πολλές πτήσεις το αεροδρόμιο της Αγχιάλου, θέλω να επαναλειτουργήσει η γραμμή του ΟΣΕ Παλαιοφάρσαλος-Βόλος, θέλω θέατρο Όπερας στη Θεσσαλία. Αυτό είναι το ιδανικό! Εσείς τι λέτε; Θα ζούσα τότε στην Αθήνα;

Ποιο είναι το μότο σου, για την ζωή;

Δεν έχω μότο, κάθε μέρα ο ήλιος ανατέλλει για να δύσει το βράδυ, κάθε μέρα που ξημερώνει είναι αλλιώτικη από την προηγούμενη και δεν ξαναγυρνά, ζήστε την.

Τέλος, ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια, τι να περιμένουμε;

Συναυλίες, ηχογραφήσεις, παραγωγές και καλή διάθεση.