16/05/21
×
Γυναίκες

Όταν η Δώρα Μιχαήλ κάνει κατάθεση ψυχής…

Από την Αλεξάνδρα Σεφαλήδη

Μια γυναίκα που ξέρει από πείσμα, υπομονή, στόχους και χαμόγελο. Η Δωρα Μιχαήλ, σε μια συνέντευξη που σίγουρα θα λατρέψετε, λίγο λιγότερο από ότι μπορείτε να λατρέψετε την ίδια!

Δώρα είναι μεγάλη μου χαρά που είμαστε πάλι εδώ ακριβώς μια εβδομάδα μετά τη συνέντευξη μου, αυτή τη φορά όμως, όπως μου υποσχέθηκες σου παίρνω συνέντευξη εγώ…

Θα το κάνουμε σαν ψυχανάλυση, μια φορά την εβδομάδα; (γέλια)

Κυρία μου, Υδροχοϊνα μου, πώς είσαι;
Είμαι πάρα πολύ καλά.

Χαίρομαι. Θέλω πολύ να σου πάρω αυτή τη συνέντευξη χωρίς να ξέρω πως θα βγει αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί πρέπει να μάθουμε κι εμείς τι έχεις εσύ στη δική σου την ψυχή. Επειδή την προηγούμενη εβδομάδα κατάλαβα ότι έχεις πολύ μεγάλη ψυχή και θέλω να την δω κι εγώ και ο κόσμος όλος για να δούνε και το δικό σου μεγαλείο.

Με έκοψες απ’ την αρχή τι άνθρωπος είμαι και στο αναγνωρίζω αυτό.

Ναι σε έκοψα από το χαμόγελο σου. Τι σε έκανε να χαμογελάς αυθόρμητα τόσο πολύ; 

Νομίζω ότι χαμογελάω συνέχεια. Θα χαμογελάσω όταν θα πω καλημέρα, μπορεί επειδή βλέπω μαμά με ένα μωρό στο δρόμο -εκεί μπορεί και να κλάψω βέβαια (γέλια)- , αλλά πιο πολύ χαμογελάω όταν γράφω το πρωί. Όταν ανοίγω το λάπτοπ και γράφω για το Volonaki, που κυρίως το πρωί γράφω για αυτό, μου λέει η μαμά μου πρέπει να σε βγάλω μια φωτογραφία να δεις πως χαμογελάς όταν γράφεις. Όταν τη ρωτάω “πώς είμαι μαμά;”, μου απαντάει ότι έχω χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Οπότε η δουλειά μου με κάνει και γελάω και όντως με έχουν βγάλει βίντεο, γιατί με φωνάζουν χαζοχαρούμενη οι συνεργάτες μου, να γράφω και να γελάω. Γιατί ότι γράφω το ζω εκείνη την ώρα.

Πότε ξεκίνησες να γράφεις;

Πριν πάω στην πρώτη δημοτικού, γιατί ήξερα να γράφω και να διαβάζω και αυτό είναι ξεκάθαρα προσπάθεια της μαμάς που ασχολήθηκε για να μάθω. Στα 6 λοιπόν έβγαλα εφημερίδα “Τα νέα της γειτονιάς” και ήταν η πρώτη μου δουλειά.

Ήσουν το κορίτσι που ήθελαν όλοι να μιλάνε μετά ή φοβόντουσαν ότι θα γράψεις ό,τι σου πούνε; Από τότε φίλτραρες τι έγραφες;

Ήμουν πάρα πολύ μικρή για να φιλτράρω αν το πάρουμε από τότε, αλλά έχω να σου πω ένα περιστατικό που λίγοι γνωρίζουν και η μαμά μου που θα το διαβάσει δεν ξέρω αν γελάει ή αν θα νευριάζει ακόμα. Ήμουν περίπου 8 χρόνων και έβγαλα την εφημερίδα της εβδομάδας. Δύο μέρες πριν, είχαμε μια κηδεία στη γειτονιά, πέθανε η κυρία Φρόσω, η οποία ήταν άτεκνη, είχε μόνο ανίψια, μας αγαπούσε πολύ όλα τα παιδάκια και μας έδινε σοκολάτες κάθε απόγευμα που παίζαμε στην αυλή της. Εγώ λοιπόν όταν πήγα στην κηδεία παρατήρησα ότι μέσα στο φέρετρο της φορούσαν μια κάλτσα η οποία ήταν τρύπια και έγραψα “Ντροπή τα ανίψια που παίρνουν τέτοια περιουσία να την θάβουν με τρύπια κάλτσα.” Κυκλοφόρησε η εφημερίδα στη γειτονιά και ήρθαν τα ανίψια στο σπίτι, έκαναν φασαρία στη μαμά μου και εγώ επειδή άκουσα τη φασαρία και τρόμαξα πήγα να κρυφτώ μέσα στο πλυντήριο, δεν χωρούσα και τελικά κρύφτηκα σε μια αποθήκη. Με έψαχνε η μαμά μου, η οποία στην αρχή είχε νεύρα αλλά μετά γελούσε πάρα πολύ.

Έχω καταλάβει ότι δεν σου φτάνουν οι ώρες της μέρας. Πώς αποφορτίζεσαι;

Πρέπει να σου πω ότι εγώ αποφορτίζομαι στη δουλειά. Μπορεί να με δεις 10-11 η ώρα το βράδυ να κάνω στην Ερμού βόλτες. Έτσι χαλαρώνω. Έχω ένα παράπονο όμως και κακώς που θα το πω. Δεν ξυπνάω καλά το τελευταίο διάστημα. Ξυπνάω κουρασμένη και χωρίς καμία ενέργεια.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Δεν ξέρω γιατί μου συμβαίνει. Προφανώς κάτι συμβαίνει και ταυτόχρονα έχω και πολύ όρεξη για φαγητό και την τελευταία φορά που το έπαθα αυτό είχα πλήρη έλλειψη βιταμινών, αλλά η περίοδος αυτή που έρχεται, η προεκλογική εννοώ, θα μου δώσει πολύ ζωή. Περιμένω πως και πως να πάω σπίτι να κράξω λίγο(γέλια). Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι τα πολιτικά. Εγώ ζω από την πολιτική. Είναι ο έρωτας μου ο μεγάλος.

Δεν θα σε πάω ακόμα στην πολιτική. Θέλω να μου πεις τι μπορεί να σου κόψει αυτό το χαμόγελο που αναφερθήκαμε πρίν;

Οι αρρώστιες. Στις Voliotises κάθε εβδομάδα παίρνουμε συνεντεύξεις για τη στήλη Ηρωίδες, για γυναίκες που είναι ηρωίδες της καθημερινότητας. Την τελευταία συνέντευξη την πήρα εδώ στο Έλλη’ς, από την Άρτεμη Ζαβαλίγκου, ένα κορίτσι που πέρασε παιδικό καρκίνο στα 11 και σήμερα αντιμετωπίζει την σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι Voliotises δίνουν μια πιο κοινωνική ματιά στη Δώρα. Είχα αποστασιοποιηθεί λίγο από αυτό. Ξέρω να σου πω πολλά για τα οικονομικά προβλήματα των επιχειρηματιών, για την καθημερινότητα τους, για τα υψηλά ενοίκια τους, για πάρα πολλά. Πράγματα που μου κόβουν επίσης το χαμόγελο και τα σκέφτομαι μονίμως. Όμως λόγω του κοινωνικού χαρακτήρα του περιοδικού, μου κόβεται το χαμόγελο όταν μοιράζονται μαζί μου κυρίως προβλήματα υγείας τα οποία δεν λύνονται. Ταυτόχρονα, όμως, μου δίνουν ελπίδα και δύναμη, μέσα από το παράδειγμα τους όλες αυτές οι γυναίκες.

Όταν παίρνεις συνέντευξη από κάποιον που είτε τον γνωρίζεις, είτε τον έχεις ακουστά ή δεν τον γνωρίζεις, έχεις γίνει ο άνθρωπος του; 

Για όλους έχω γίνει. Σου το λέω με το χέρι στην καρδιά και ξέρω ότι με διαβάζουν και μπορούν να το επιβεβαιώσουν και οι ίδιοι. Έλεγα το πρωί στην μητέρα μου, ότι αν γράψω σε ένα κατάλογο τα ονόματα των ανθρώπων που έχω συνεργαστεί ή έχω μιλήσει τα τελευταία 10 χρόνια, θα είναι πάνω από 5.000.

Όλοι αυτοί έχουμε από ένα κομμάτι σου. Δεν σε τρομάζει αυτό;  

Έχουν ένα κομμάτι μου που θέλησα να το δώσω. Δεν με ενοχλεί που το έδωσα στον καθένα τους ξεχωριστά και το λέω δημόσια γιατί δε θα βρεθεί κανένας να σου πει κάτι το αντίθετο. Έχουν όλοι μια προσωπική σχέση μαζί μου και για τον καθένα έχω μια εικόνα και μια θέση στην καρδιά μου, έχω μάθει από όλους κάτι. Είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Έχεις πάρει δηλαδή κι εσύ κάτι από όλους τους ανθρώπους που να σε κάνει ενδεχομένως καλύτερη ή σε έχουν μάθει να προσέχεις κιόλας. 

Ναι ισχύει. Με αλλάζουν. Η καθημερινή επαφή με τέτοιους ανθρώπους με έχουν αλλάξει πολύ ως άνθρωπο.

Έχει τύχει να σε πάρει κάποιος τηλέφωνο και να σου ζητήσει βοήθεια; 

Μπορεί και 10 φορές την ημέρα. Χωρίς να υπερβάλλω. Το έχω πει πολλές φορές στον Αποστόλη τον Οντόπουλο ότι από τις 9:15 μέχρι τις 09:40, που αρχίζουν τα μαγαζιά και δουλεύουν, έχω τουλάχιστον 20 τηλέφωνα. Είναι η πιο ζόρικη ώρα για μένα και αν κάποιος προσπαθήσει να πιάσει γραμμή θα δυσκολευτεί, γιατί παίρνει ο ένας μετά τον άλλο. Κάθε μέρα θα βρεθεί κάποιος να ζητήσει τη βοήθεια μου και κάθε μέρα θα κάνω ότι μπορώ για να τη δώσω. Καμιά φορά με αποτέλεσμα, όταν πρόκειται για επαγγελματικό ζήτημα  σίγουρα έχει αποτέλεσμα η βοήθεια μου, όταν πρόκειται για κάτι προσωπικό, γιατί έχω χτίσει και τέτοια σχέση με κάποιους, θα προσπαθήσω να βοηθήσω αλλά δεν ξέρω το αποτέλεσμα πάντα.

Έχεις συνειδητοποιήσει ότι έγινες η Δώρα όλων;

Εγώ Αλεξάνδρα δεν είμαι μετριοπαθής. Δηλαδή θα με ακούσεις να λέω μεγάλα λόγια για τον εαυτό μου και δεν ντρέπομαι να τα πω, γιατί έχω δουλέψει πολύ για να φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν το κατάλαβα όταν συνέβαινε. Το κατάλαβα τώρα τελευταία το ποσό κατάφερα να αγαπηθώ από τον κόσμο. Έπαιρνα κάθε μέρα αγάπη, αλλά δεν είχα καταλάβει το τι μπορεί να είμαι για αυτήν την πόλη, για αυτούς τους ανθρώπους, ότι είμαι ο δικός τους άνθρωπος. Για μένα είναι η μεγαλύτερη μου κατάκτηση ότι είμαι ταυτόχρονα ο άνθρωπος πολλών ανθρώπων. Δεν θα σου πω ότι νιώθω περήφανη, νιώθω μεγάλη ευθύνη για αυτό. Υπάρχουν στιγμές που με κουράζει, γιατί δεν θεωρώ φυσιολογικό να χτυπάει το τηλέφωνο μου την Κυριακή στις 3 η ώρα το μεσημέρι ή 15 Αυγούστου στις 2 η ώρα το βράδυ αλλά δε θεωρώ φυσιολογική και την δική μου αντίδραση που νιώθω ενοχές εάν δεν πάρω τηλέφωνο πίσω για να δω τι θέλει αυτός ο άνθρωπος. Ήρθα, για παράδειγμα, στο Ρε Μινόρε να σας δω, είχαν μπει οι γονείς μου μέσα στο μαγαζί, Σάββατο βράδυ στις 10:30, και εγώ ήμουν έξω και μιλούσα στα τηλέφωνα και δεν σταματούσαν να τηλεφωνούν. Θα ήμουν όμως πολύ αχάριστη αν σου έλεγα ότι με ενοχλεί, ναι με ενοχλεί, νιώθω αχάριστη που ώρες ώρες με ενοχλεί, και σκέφτομαι ότι πολλοί άνθρωποι το προσπαθούν αυτό και δεν το καταφέρνουν ενώ σε εμένα ήρθε αβίαστα. Δεν ήταν αυτοσκοπός. Ξέρω κόσμο που δουλεύουν μόνο για να γίνουν γνωστοί. Ξέρω κόσμο που προσπαθεί ν αγαπηθεί και ν αγκαλιαστεί και δεν τα καταφέρνει.

Αυτό το κατάφερες μόνη σου και καθόλου αβίαστα, με πολλή δουλειά, Δεν ήσουν πίσω από κανένα μεγάλο πρόσωπο…

Το κατάφερα μόνη μου αλλά με πολλά εμπόδια και με πάρα πολύ πόλεμο. Γιατί δυστυχώς, όταν ξεκίνησα σε αυτήν την πόλη πριν 10 χρόνια, στην αρχή μου φερόντουσαν όλοι καλά. Όταν άρχισα να έχω δείγματα από τη δουλειά μου ξεκίνησαν αρκετοί να μου βάζουν εμπόδια. Για παράδειγμα, έχει τύχει να ζητήσω από δημοσιογράφο που είναι 20 χρόνια στο χώρο ένα τηλέφωνο και να μου πει δεν το ξέρω, και να ρωτάς άλλους 3 μέσα στη συνέντευξη τύπου και να μην σου δίνει κανείς το τηλέφωνο. Σε αντίθεση με εμένα, που όταν γινόντουσαν τα πολύ σοβαρά επεισόδια στην πόλη και έκαιγαν την τράπεζα, ήμουν η μοναδική που έμπαινε μέσα στη φωτιά κυριολεκτικά και έχω και φωτογραφία από ανθρώπους που έριχναν τις μολότοφ, έχω τεράστιο υλικό, πάντα τους έδινα υλικό. Κάθε φορά που μου ζητούσαν βοήθεια ή υλικό συνάδελφοι πάντα έδινα με όλη μου την καρδιά και θα το ξαναέκανα.

Αντιλαμβάνομαι μια πικρία…

Υπάρχει πικρία, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που με κάνουν να ντρέπομαι να λέω ότι είμαι Δημοσιογράφος και να λέω ότι ασχολούμαι με τη Δημοσιογραφία. Στο Βόλο υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι που θαυμάζω στο χώρο μου.

Πώς ξεκίνησε η ιδέα σου για το Volonaki;

Καταρχήν θα σου πω ότι ήμουν στο καλύτερο σημείο της καριέρας μου στην Αθήνα όταν ξεκίνησα το Volonaki. Εγώ πήγα στην Αθήνα, στο γραφείο ενός εκδότη χωρίς να με ξέρει και του είπα εγώ θα δουλέψω εδώ. Είδα ότι ζητούσε προσωπικό, δεν είχα παραιτηθεί ακόμα από την δουλειά μου στο Βόλο και είδε το βιογραφικό μου και μου είπε ότι είναι πολύ καλό και ότι δεν γίνεται να με πάρει γιατί ψάχνει παιδιά για πρακτική και θα τα πληρώνω 150 ευρώ και του είπα ότι δεν με ενδιαφέρει, εγώ από εδώ δεν φεύγω. Στους γονείς μου είπα ψέματα ότι έκλεισα δουλειά με 700 ευρώ και όταν με ρώτησε ο εκδότης πώς θα ζήσεις και του είπα ότι δε θα είναι δύσκολο και ότι σε 6 μήνες μπορεί να είμαι και αρχισυντάκτρια εδώ μέσα. Με κοιτούσε άναυδος και μου είπε ότι αυτό που βλέπω είναι ότι ξέρεις πως να πουλάς καλά τον εαυτό σου, άρα το ίδιο θα κάνεις και με τις ειδήσεις και επειδή θα είναι δύσκολο με 150 ευρώ θα δουλέψεις σε 2 site του ομίλου και στην εφημερίδα και θα σου δίνω κάτι παραπάνω. Το κάτι παραπάνω ήταν 250 ευρώ και έπρεπε να νοικιάσω σπίτι. Αν το έλεγα στους γονείς μου θα μου έλεγαν να γυρίσω πίσω ή θα με βοηθούσαν. Ήταν και στην αρχή της κρίσης και οι γονείς μου έπρεπε ξαφνικά να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Δεν μπορούσα λοιπόν να δεχτώ ότι εγώ έκανα μια επιλογή την οποία θα την πλήρωναν οι γονείς μου. Ήθελα να πληρώσω όλες τις συνέπειες μόνη μου. Είχα πει χαρακτηριστικά σε έναν φίλο μου στην Αθήνα, εγώ θα καθαρίζω σκάλες αλλά θα επιβιώσω και θα τα καταφέρω. Ήμουν σίγουρη για αυτό και έψαχνα και άλλη δουλειά ταυτόχρονα. Δεν χρειάστηκε βέβαια και πολύ γιατί σε 9 μήνες ήμουν Αρχισυντάκτρια και δούλευα και σε κανάλι. Θα σου πω ένα περιστατικό που το είπα στους γονείς μου τώρα τελευταία και έκλαιγαν. Έχω μείνει με δύο ευρώ, έχω μπροστά μου μια εβδομάδα για να πληρωθώ και περνάω από γνωστή αλυσίδα φούρνων στην Ομόνοια, που ήταν και τα γραφεία της εφημερίδας, και πεινούσα και αναρωτιέμαι να πάρω ένα πεϊνιρλί που κάνει 2 ευρώ ή 5 κουλουράκια να τρώω ένα κάθε μέρα; Είχα φτάσει σε τέτοια επίπεδα πείνας. Όπως επίσης έχω ξεκινήσει από το Χαϊδάρι, έχω κατέβει όλη την Καβάλας, έχω βγει στο Μεταξουργείο και από εκεί στην Ομόνοια με τα πόδια για να πάω στη δουλειά γιατί δεν είχα λεφτά για εισιτήρια. Αλλά κατάφερα αυτό που ήθελα. Έφυγα από την Αθήνα την σημαντικότερη στιγμή της καριέρας μου γιατί είχα αρχίσει να δουλεύω σ ένα από τα μεγαλύτερα κανάλια, κάνοντας αυτό που ακριβώς ήθελα και για προσωπικούς λόγους έπρεπε να έρθω στο Βόλο για κάποιες μέρες. Ζήτησα ένα μήνα άνευ αποδοχών, το οποίο δεν γίνεται, αλλά επειδή με είχαν εκτιμήσει ιδιαίτερα μου την έδωσαν και μέσα σε αυτόν τον μήνα ερωτεύομαι εδώ στο Βόλο.

Αυτό δεν περίμενα να το ακούσω. Όταν μου έχεις μιλήσει για 2 ευρώ, για 5 κουλούρια, για μια τεράστια διαδρομή για να φτάσεις στη δουλειά σου, για τη σιγουριά ότι θα γίνεις αρχισυντάκτρια και έγινες, μου λες ότι στη σημαντικότερη στιγμή ερωτεύεσαι και γυρνάς στο Βόλο; Έχω μείνει άφωνη.

Ναι. Να σου πω όμως κάτι. Ήμουν άνθρωπος που στερήθηκα πάρα πολύ τον έρωτα, την ανεμελιά, τις άδειες, αφού δεν είχα πάρει ούτε μια μέρα άδεια για πολλά χρόνια και είχα στερηθεί και πολλά άλλα πράγματα. Όσο για τον έρωτα κατάλαβα ότι όλο αυτό έγινε απλά για να μείνω στο Βόλο και να κάνω το Volonaki. Γι αυτό τότε ένιωσα έτσι. Το πιστεύω ειλικρινά αυτό.

Και;


Έπρεπε κάτι να κάνω επαγγελματικά, οι προτάσεις που είχα ήταν μόνο τηλεοπτικές, δεν με γέμιζαν και δεν ήθελα να τις ακολουθήσω. Επίσης είχα μάθει να δουλεύω εντελώς διαφορετικά. Είχα περάσει από κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας, είχα διαπιστευτεί στο υπουργείο οικονομικών και έκανα επιχειρηματικό ρεπορτάζ. Είχα δουλέψει μ εναν τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που είχα μάθει στον Βόλο και με τόσο μεγάλους και αξιόλογους ανθρώπους και Δημοσιογράφους που θα μου ήταν δύσκολο να μπω στα νέα δεδομένα, να επιστρέψω μάλλον τόσο άμεσα στα παλιά μου δεδομένα. Η μόνη λύση ήταν να γίνει κάτι δικό μου και σκέφτηκα το Volonaki και το πρότεινα στον εκδότη μου, ο οποίος έτσι και αλλιώς πάρα πολλούς μήνες με πίεζε να επιστρέψω στον Βόλο για να φτιάξει μια νέα εφημερίδα. Τελικά site του προέκυψε. Όσο για το Volonaki με το χέρι στη καρδιά δεν περίμενα ότι θα φτάσει εκεί.

Φαντάζομαι ότι η αρχή θα ήταν “θα θέλατε να κάνετε ένα άρθρο για το Volonaki;” με απάντηση “τι είναι το Volonaki;” για να φτάσεις πια σε ένα σημείο να σε παίρνουν και να σου ζητάνε να μπουν στο Volonaki ή να είναι στόχος το να γραφτεί στο Volonaki…


Δεν υπήρξε ποτέ αυτό που λες. Ποτέ δε ρώτησα κανέναν για να κάνω ένα άρθρο στο Volonaki και δεν έχω τηλεφωνήσει ποτέ σε κανέναν να του κάνω πρόταση να μπει στο Volonaki. Ο κόσμος ήρθε από μόνος του στο Volonaki. Η ιδέα μου με το Volonaki ήταν πολύ στον αέρα. Ο κόσμος μου έδειξε το δρόμο. Είχα το όνομα, είχα αποφασίσει ότι θέλω να φέρω το επιχειρηματικό ρεπορτάζ στο Βόλο με μια πιο ανάλαφρη μορφή, όμως ξεκίνησε ως ένα περιοδικό ποικίλης ύλης που περιελάμβανε και το επιχειρηματικό ρεπορτάζ. Είχα σκοπό να φτάσω του 5.500 αναγνώστες καθημερινά του πρώτους 2 μήνες και είχαμε 4.700 την πρώτη μέρα, στις 2 εβδομάδες ήμασταν μόνιμα πάνω από τους 7.700 αναγνώστες καθημερινά και στην τρίτη εβδομάδα ξεπέρασε τους 10.000 αναγνώστες. Οπότε εγώ εκεί βάζω μπροστά την εμπειρία μου στην ανάλυση των δεδομένων και αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι ο κόσμος με πήγαινε στο επιχειρηματικό ρεπορτάζ γιατί το μεγαλύτερο μέρος των κλικ ήταν από τα επιχειρηματικά, κάτι που δεν το ήθελα γιατί σκέψου στην Αθήνα είχα μαλώσει με τον εκδότη που με πήρε από το πολιτικό να με πάει στο επιχειρηματικό. Δεν έχω πολεμήσει τίποτα περισσότερο από το επιχειρηματικό ρεπορτάζ που δεν το αγάπησα ποτέ και τελικά ήταν αυτό που με ανέδειξε και με έφτασε εδώ που με έφτασε. Αγάπησα τους επαγγελματίες, αγάπησα την προσφορά μου σε αυτούς και το αποτέλεσμα της δουλειάς μου και έτσι έφτασα να αγαπάω το επιχειρηματικό ρεπορτάζ. Ο μόνος που νιώθει δικαιωμένος είναι ο εκδότης μου: “Στα έλεγα εγώ, ότι ταιριάζεις σε αυτό το ρεπορτάζ”, αν και αξίζει να σημειωθεί πως δεν πίστευε καθόλου στην ιδέα μου να φέρω στον Βόλο το επιχειρηματικό, μου έδειξε όμως εμπιστοσύνη.

Τα ελέγχεις όλα μόνη σου; Volonaki, Voliotises, τι θα γραφτεί, τι θα μπει, όλα μόνη σου;

Όλα. Καταρχήν στο Volonaki γράφω μόνο εγώ. Δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος και γενικότερα δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο site με τόσους αναγνώστες καθημερινά το οποίο να συντηρείται 2,5 χρόνια τώρα ασταμάτητα από έναν άνθρωπο κάθε μέρα ασταμάτητα. Ο μόνος λόγος που σταμάτησα ήταν περίπου 10 μέρες αυτό το καλοκαίρι, κυρίως για λόγους υγείας που είχα το χέρι μου στο νάρθηκα και δεν μπορούσα να γράψω και λόγω των προβλημάτων αυτών αποφάσισα να μην δουλεύω τις Κυριακές πια.

Έχει τηρηθεί αυτό;

Ναι. Βέβαια θέλω να ανοίξω το λάπτοπ με το που ξυπνήσω την Κυριακή, κρατιέμαι όμως για να μην ξαναμπώ στο νοσοκομείο. Οι Κυριακές πλέον όμως δεν είναι άδειες, αφού ασχολούμαι με τις Voliotises, τουλάχιστον δεν ασχολούμαι και με το Volonaki!

Έχεις παράπονο από το Volonaki;

Είμαι πάρα πολύ ευλογημένη, πάρα πολύ ευτυχισμένη, πάρα πολύ ολοκληρωμένη και δεν έχω το παραμικρό παράπονο. Δεν χωρά ανθρώπινος νους την αγάπη, την επιτυχία και την αποδοχή που μου έχει χαρίσει. Μ έστειλε τρεις φορές στο Νοσοκομείο, αλλά χαλάλι του. Παιδί μου είναι και τα παιδιά…μας παιδεύουν!

Έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ; 

Ναι, στην Αγριά. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα και όταν πήγα στην Αθήνα κάθε σαββατοκύριακο ήμουν εδώ γιατί μου έλειπε ο Βόλος. Τον λατρεύω το Βόλο.

Τώρα θα σου κάνω την ίδια ερώτηση που έκανες σε εμένα. Πες μου 3 πλεονεκτήματα σου. 

Είναι άδικο, μη το σκέφτεσαι τόσο…

Το σκέφτομαι πριν σου απαντήσω γιατί οι άνθρωποι που με ξέρουν τα θεωρούν μειονεκτήματα. Παρόλα αυτά εγώ τα θεωρώ πλεονεκτήματα. Είναι η δοτικότητα μου, το φιλότιμο μου και ότι αγαπώ από το καλαμάκι που είναι μέσα στο ποτήρι σου μέχρι την κυρία που δεν γνωρίζω και θα την γνωρίσω σε 5′.

Δεν θα σε βάλω στη διαδικασία να μου πεις μειονεκτήματα αλλά θα σε ρωτήσω πιο απλά όπως θα ρωτούσα μια φίλη μου, επέτρεψε μου, τι θα άλλαζες στον εαυτό σου; Ή χωρίς να μιλήσουμε για αλλαγή, σε τι θα ήθελες να μπορείς να βάλεις όρια;

Την δοτικότητα. Έχω πληγωθεί πολύ. Όχι επειδή δεν πήρα πίσω αλλά περισσότερο επειδή έφτασα στο συμπέρασμα ότι το να δίνεις τόσο πολύ θεωρείται παρά πολύ δεδομένο και καμιά φορά νιώθω ότι δεν έχω αγαπηθεί όσο θα ήθελα, πολλές φορές λόγω της υπερβολικής δοτικότητας. Μπορεί να σου φαίνεται παράξενο, γιατί είμαι ένας άνθρωπος που έχω αγαπηθεί πάρα πολύ σε αυτήν την πόλη από πολύ κόσμο…

Ναι αλλά άλλο αγάπη – αποδοχή και άλλο έχω αγαπηθεί γιατί έχω ανάγκες, άλλο η συντροφική αγάπη…


Εγώ πιστεύω πως το ότι είμαι τόσο δοτική δεν έχει βοηθήσει ανθρώπους να με αγαπήσουν. Δεν χρειάστηκε να παλέψουν για να πάρουν και είναι αυτό που λέμε πως δεν αγαπάς το τριαντάφυλλο, αλλά τον χρόνο που ξόδεψες για να το δεις έτσι όμορφο ν ανθίζει! Εγώ άνθιζα από μόνη μου, έδινα καρπούς πριν κουραστούν να καλλιεργήσουν το έδαφος…

Πιστεύεις ότι είναι αυτό που τους εμποδίζει δηλαδή; Ένας άνθρωπος μπορεί να φοβηθεί να σε προσεγγίσει;

Ναι το πιστεύω. Όπως θα σου πω ότι με πετυχαίνεις σε μια φάση στα προσωπικά μου όπου βλέπω πρώτη φορά καχύποπτα τους ανθρώπους. Αρχικά, οι άντρες δεν με προσεγγίζουν και δεν με φλερτάρουν. Έχω πολύ μεγάλο πρόβλημα (γέλια). Το συζητάω με φίλους και συγγενείς άντρες, γιατί έχω πάρα πολλούς φίλους άντρες, οι οποίοι μου λένε από τη μία ότι και οι ίδιοι θα φοβόντουσαν να με προσεγγίσουν λόγω της δυναμικότητας που δείχνω και γιατί θα σκέφτονταν ότι θα με φλερτάρουν όλοι και από την άλλη λένε “είσαι η Δώρα Μιχαήλ και δεν μπορείς να το καταλάβεις” που δεν το καταλαβαίνω, ότι δηλαδή δεν με πλησιάζουν για αυτό… Ίσα-ίσα, αν πιστέψω πως όντως είμαι “η Δώρα Μιχάηλ” και αυτό κάτι σημαίνει, γιατί εγώ δεν νιώθω έτσι, γι αυτό μπορεί και να με πλησιάσουν και μ έχουν πλησιάσει, αλλά πάντα το καταλαβαίνω! (γέλια)

Σε βρίσκουμε σε σχέση;

Όχι. Με βρίσκεις όμως σε μια περίοδο όπου έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στους άντρες και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που το παθαίνω. Δεν ήθελα να μου συμβεί ποτέ αυτό. Ίσως και γι αυτό να μη με φλερτάρουν γιατί βλέπουν πως είμαι κάπως αρνητική και καχύποπτη, κάπως επιφυλακτική.

Όταν ήσουν σε σχέση δημιουργούσες την ασφάλεια ότι ναι μεν είσαι η Δώρα Μιχαήλ αλλά όταν ήσασταν στον ίδιο χώρο να δείχνεις ότι είσαι ένα παιδί που έχει ανάγκες;

Δεν υπάρχει πιο πιστός άνθρωπος από εμένα. Είμαι πιστή σαν σκυλί. Δεν υπάρχει πιο πιστός άνθρωπος σε κανένα είδος σχέσης, είτε είναι φιλική είτε είναι επαγγελματική είτε είναι ερωτική. Μαζί μου ναι, ο καθένας μπορεί και πρέπει να νιώθει ασφάλεια και αυτό το ξέρουν όλοι οι δικοί μου άνθρωποι. Δεν το βλέπουν μόνο άνθρωποι με ανασφάλειες, που επιζητούν μόνιμη επιβεβαίωση ή τους ενοχλεί που έξω, είμαι η Δώρα Μιχαήλ και είμαι ισάξια σε αναγνώριση με αυτούς. Μου έχει τύχει αυτό.

Την ασφάλεια όμως δεν την πάμε μόνο από πλευράς να μην μπει κάποιος τρίτος στη σχέση. Καμιά φορά όταν είσαι γυναίκα, άνθρωπος δυναμικός γενικά, υπάρχει θέμα στην ασφάλεια από την άποψη ότι τώρα όπως καθόμαστε θα χτυπήσει το κινητό σου και μπορεί να φύγεις. Θα πάμε για φαγητό και θα είμαστε εγώ εσύ και το κινητό σου. Και δεν είσαι άνθρωπος πιστεύω που θα πας ένα τριήμερο και θα δεχτείς να σου πει ο άλλος κλείσε το κινητό για μια ώρα. Δεν νομίζεις ότι ο άλλος πρέπει να καταλάβει ότι αυτό είσαι εσύ, είναι η δουλειά σου και η ανάσα σου;

Είπες ακριβώς τη λέξη που έπρεπε. Είναι η ανάσα μου. Στην τελευταία μου σχέση έδωσες εσύ την απάντηση γιατί τελείωσε, τώρα το καταλαβαίνω (γέλια). Αλλά ήταν και ο ίδιος ένας άνθρωπος πάρα πολύ δραστήριος, πάρα πολύ δημιουργικός, ήταν κι αυτός επώνυμος σε άλλο χώρο, και τα δικά του τηλέφωνα χτυπούσαν συνέχεια…

Η αντίδραση σου σε αυτό;

Ήμουν περήφανη γι αυτόν, όπως και αυτός για εμένα, ωστόσο καμιά φορά αυτά που θαυμάζεις στον άλλο, αυτά και σε απομακρύνουν. Προτιμά κανείς να νιώθει πως είναι πιο δυνατός, πιο ικανός, πιο γνωστός από τον άλλον. Θέλει να νιώθει ανώτερος και πιο σημαντικός, ότι βγαίνοντας από το σπίτι θα είναι αυτός που θα κλέψει τις εντυπώσεις και όχι η σύντροφος. Όσα για τα τηλέφωνα δεν είχα πρόβλημα Μου άρεσε πολύ γιατί λάτρευα αυτό που κάνει, τον θαύμαζα πάρα πολύ, τον στήριζα και τον στηρίζω από μακριά πολύ σε αυτό που κάνει. Ποτέ δεν ένιωσα ζήλια ή ανασφάλεια, όπως αυτός.

Στοπ. Από μακριά εννοείς είσαι πίσω του χωρίς να το ξέρει;

Εννοώ ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πω κακιά κουβέντα για αυτόν. Εννοώ ότι παρόλο που μου φέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσε να μου φερθεί δεν μετανιώνω και δεν διαγράφω τίποτα από όσα έζησα μαζί του. Και εννοώ πως αν μάθω ότι κάποιος του κάνει κακό θα προσπαθήσω όσο περνάει από το χέρι μου είτε να το σταματήσω, είτε να το διορθώσω. Δεν το αξίζει με τον τρόπο που φέρθηκε, αλλά εγώ έτσι νιώθω συνεπής με τον εαυτό μου και με το χρόνο που του αφιέρωσα.  Δεν είναι αυτός η εξαίρεση, το ίδιο ακολουθώ για όλους τους ανθρώπου που πέρασαν από την ζωή μου, επαγγελματικά, φιλικά ή στα προσωπικά μου.

Έχω παγώσει αυτή τη στιγμή. Έχω χαρεί πάρα πολύ που σε έχω γνωρίσει γιατί συγκριτικά με τους ανθρώπους που έχω συναναστραφεί, εσύ έχεις τεράστιο μεγαλείο ψυχής, αστείρευτο χαμόγελο και να σου πω τη γνώμη μου, η δοτικότητα δεν είναι μειονέκτημα. Δεν ξέρω ποιος το έχει πει. Προφανώς σου το λένε φίλοι που σε αγαπάνε αλλά δεν γίνεται να αλλάξει αυτό, έτσι είσαι εσύ. 

Ναι εγώ είμαι, αλλά θα σου πω και πως αντιμετωπίζεται. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος με έχει ρωτήσει “Είναι δυνατόν να είσαι τόσο καλή; Γιατί τα κάνεις όλα αυτά; Γιατί με αγαπάς τόσο πολύ;”. Είναι απίστευτο να απολογείσαι που έχεις αφήσει τη ζωή σου, που τον βάζεις πάνω από εσένα, που χάνεις από τη δουλειά σου για να πάρει αυτός… Μάλλον η καλοσύνη σήμερα είναι κάτι σπάνιο και νομίζουν όλοι ότι κάτι κρύβεται από πίσω.

Ίσως δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχει καλοσύνη που είναι πηγαία. Πρέπει να το δεχτεί κάποιος ότι υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη για να πάει μπροστά. Η Δώρα Μιχαήλ δεν είναι ένας άνθρωπος που μπορείς να τον σταματήσεις στα 30-40 λεπτά συνέντευξης. Πρέπει να διαχωριστεί η συνέντευξη σε δύο μέρη, ένα η Δώρα ως άνθρωπος και το άλλο ως επαγγελματίας. Αλλά αυτοί οι δύο κύκλοι είναι προφανώς ο ένας μέσα στον άλλο. Εσύ τα διαχωρίζεις;

Επιχειρηματίες είναι όλοι, από τον άνθρωπο που πουλάει κουλούρια στην Ερμού, μέχρι τον Βιομήχανο που έχει 50 άτομα προσωπικό. Ο καλός επιχειρηματίας είναι επαγγελματίας. Επίσης είναι όροι που προσωπικά διαχωρίζω και συναισθητικά.Εγώ είμαι επαγγελματίας και όχι επιχειρηματίας. Η διαφορά τους είναι η εξής, ο επαγγελματίας είναι καλός άνθρωπος, ο επιχειρηματίας, όχι ότι είναι κακός άνθρωπος αλλά δεν βάζει συναισθηματισμό στη δουλειά του. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι επιχειρηματίες. Εγώ θεωρώ ότι είμαι καλή επαγγελματίας αλλά και κακή ταυτόχρονα γιατί δεν έχω όρια. Ας πούμε, πριν έρθω εδώ μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν επαγγελματία, στον οποίο έχω κάνει πολλές φορές θέματα στο μαγαζί του, ο οποίος μόλις είχε τσακωθεί με τη γυναίκα του και πήρε να το μοιραστεί μαζί μου. Αυτό από τη μία είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να σου κάνει κάποιος, από την άλλη είναι και πολύ μεγάλο βάρος. Ίσως πρέπει να μπαίνουν κάποια όρια και εγώ δεν μπορώ να τα βάλω και πάω πολύ κοντά στους ανθρώπους. Μ αρέσει όμως αυτό. Αγαπώ αυτή την επαφή.

Σου έχουν δημιουργήσει πρόβλημα στη ζωή σου άνθρωποι που ήρθες σε επαφή μέσω του επαγγέλματος σου;

Όχι, δεν νομίζω. Δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή. Μόνο ευλογημένη νιώθω από την δουλειά μου και τους ανθρώπους που γνώρισα. Αν πρέπει ν αναφέρω κάτι, θα σου πω ότι πρόσφατα συγγενής ανθρώπου που έχω συνεργαστεί, δεθεί και αγαπήσει πολύ, είπε για εμένα ανάρμοστα πράγματα και ψεύδη, τα οποία έφτασαν στ αφτιά της μητέρας μου και ένιωσα άσχημα πολύ, γιατί είμαι 30 χρονών και τόσα χρόνια η μητέρα μου δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι άσχημο για εμένα. Φυσικά και ξέρει ποια είναι η αλήθεια, αλλά στεναχωρήθηκε για την κακιά του κόσμου.

Το έχεις πει πολλές φορές ότι είσαι ευλογημένη. Το εννοείς;

Νιώθω πολύ ευλογημένη και πολύ ευτυχισμένη. Απλά ξέρεις και ντρέπομαι που θα το πω, η ζωή μας είναι δύο κανάτες, η μία είναι κάτω από το μισό και η άλλη μέχρι πάνω γεμάτη και πλημμυρίζει. Δεν ξέρω, ίσως είμαι αχάριστη, που επιζητώ την ισορροπία στις κανάτες! Πως μπορώ όμως να μη νιώθω ευλογημένη όταν τουλάχιστον η μία πλημμυρίζει;

Τι μπορεί να σε κρατήσει ξύπνια;

Από το Σεπτέμβρη μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είχα τρομερές αϋπνίες, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Η προδοσία με κράταγε ξύπνια. Έχω προδοθεί πάρα πολλές φορές, πάντα απαντούσα με καλοσύνη στην προδοσία και προσπαθώ να εξηγήσω την συμπεριφορά του άλλου και να δω αν κάπου φταίω και εγώ.Η τελευταία προδοσία όμως ήταν μια πολυεπίπεδη προδοσία. Και ήρθε από άτομο για τ οποίο δεν το περίμενα και εμπιστεύτηκα από επιλογή με κλειστά μάτια. Δεν μπορούσα να διανοηθώ τα γεγονότα έτσι όπως έγιναν. Ήταν και πολλές οι συμπτώσεις. Τα σκεφτόμουν συνέχεια και έλεγα δεν μπορεί… Ξέρεις ξεπερνώ εύκολα την προδοσία ως γυναίκα, την προδοσία ως επαγγελματίας, αλλά την προδοσία στον άνθρωπο Δώρα, δεν μπορώ να την διαχειριστώ εύκολα, πόσο δε μάλλον όταν η απάντηση σου είναι αμυντική, αντί για επιθετική και προσπαθείς να κρατήσεις τα πράγματα σε μια καλή κατάσταση και οι άλλοι δεν σε βοηθούν καθόλου με τη συμπεριφορά τους, δέχονται σα δεδομένη την συγχώρεση σου και την άμυνα σου και συνεχίζουν να φέρονται κάνοντας λάθη και σα να μην έχει γίνει τίποτα… Λες, κανένας σεβασμός και καμία εκτίμηση στον άνθρωπο Δώρα;

Είναι δυο κουβέντες που κουβαλάς συνέχεια πάνω σου;

Η αλήθεια είναι ότι σέβομαι και εκτιμώ πάρα πολύ τους πάντες και τα πάντα, εκτιμώ και το παραμικρό που μπορεί να κάνει ο άλλος για μένα. Νιώθω όμως ότι δεν με έχουν σεβαστεί και δεν με έχουν εκτιμήσει πολλοί άνθρωποι όσο θα έπρεπε, αλλά φταίω και εγώ. Φταίω γιατί δεν βάζω τα όρια μου και βάζω τους άλλους πάνω από εμένα. Δεν με σέβομαι και δεν με εκτιμώ εγώ όσο πρέπει για να το κάνουν οι άλλοι. Είναι μέσα σε αυτά που θα άλλαζα που ρώτησες πριν. Είναι και ένας λόγος που έχω σκεφτεί να ξεκινήσω ψυχανάλυση, για να μετριάσω την δοτικότητα μου όπως και να μάθω να με αγαπάω περισσότερο. 

Είχα διαβάσει πρόσφατα ότι ξέρεις πολύ καλή ψυχολογία όταν πάντα αναλύεις και αποδομείς τους λόγους που κάποιος σου έχει φερθεί με κάποιον τρόπο. Εσύ το κάνεις…

Πάντα το κάνω. Δεν αλλάζω και δεν θέλω να αλλάξω. Θέλω μόνο να αλλάξω όσα έχουν σχέση με το πώς θα βελτιωθώ εγώ αλλά σε σχέση με τους άλλους δεν πρόκειται να αλλάξω. 

Θα χαμογελάς πάντα;

Πάντα. Δεν έχω περάσει χειρότερα στη ζωή μου όσο από τον Σεπτέμβρη μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πολλά προβλήματα και πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Όλα άλλαξαν μαγικά με μια προσευχή, όπου περνούσα έξω από την Παναγιά Γορίτσα και είπα: “Παναγιά μου, βοήθαμε, θα τρελαθώ από τις σκέψεις”! Από την επόμενη μέρα, όλα μπήκαν στην θέση τους. Οι φίλοι μου τότε δεν ήξεραν ότι κάτι έχω γιατί μονίμως ήμουν χαμογελαστή. Το χαμόγελο ήταν πραγματικό και ακόμα πιο δυνατό όταν έμπαινα στα μαγαζιά του κόσμου. Είναι θεωρία ζωής για μένα πως όταν μπαίνεις σε ένα σπίτι, σε ένα μαγαζί, στη ζωή ενός ανθρώπου πρέπει να του δίνεις χαρά, ελπίδα και να τον γεμίζεις αισιοδοξία για να σου επιστρέφεται το ίδιο. Όλοι αναρωτιούνται μονίμως αν εγώ έχω ποτέ προβλήματα. Και μπορεί καμιά φορά να έμπαινα με ψεύτικο χαμόγελο μέσα στα μαγαζιά του κόσμου αλλά έβγαινα με αληθινό. Μου επιστρεφόταν το χαμόγελο, ένιωθα καλύτερα, όλο αυτό για εμένα είναι στάση ζωής. 

Είσαι έτοιμη για τις εκλογές που έρχονται;

Είμαι πανέτοιμη. Ακονίζω τη φαρέτρα μου.(γέλια) 

Πόσο πολύ το περιμένεις;

Πάρα πολύ. Αγαπώ την πολιτική και λατρεύω τις εκλογές. Μπορεί να μένω άυπνη και η αδρεναλίνη να χτυπά τόσο κόκκινο, που να σκέφτομαι μετά, πόσες μέρες είχα να κοιμηθώ! Πολλές φορές εντυπωσιάζομαι από τις αναλύσεις μου, τις σκέψεις μου….

Πόσες πίτες έχεις κόψει;

Έχω πάει σε δεκάδες πίτες. 

Φλουρί;

Είμαι πάρα πολύ τυχερή. Έκανα το σταυρό μου τα Χριστούγεννα να μην κερδίσω κανένα φλουρί φέτος. Θα σου πω όμως το γιατί. Είμαι 30 χρόνων, τουλάχιστον 25 Πρωτοχρονιές έχω κερδίσει το φλουρί όμως αυτά τα 4-5 χρόνια που δεν κέρδισα φλουρί ήταν τα πιο ανατρεπτικά και τα πιο πετυχημένα της ζωής μου. Το καλοκαίρι το ένιωσα και το είπα στον τότε σύντροφό μου ότι το 2019 θα είναι η χρονιά μου. Δεν ξέρω τι θα γίνει, πιστεύω ότι θα είναι και χαίρομαι που δεν κέρδισα φλουρί για να είναι και αυτή μια από τις ανατρεπτικές μου χρονιές. Το ίδιο έγινε και το 2012 που είπα ότι το 2016 θα απογειωθώ και θα καταξιωθώ επαγγελματικά όπως και έγινε. 

Για πες μου για τις εκλογές; Σε έχει προτιμήσει πολύς κόσμος;

Ναι και κάνω διαλογή αυτήν την περίοδο. Διαλέγω με ποιους θα συνεργαστώ. Μπορεί να ακουστεί κάπως αυτό που θα πω, αλλά όλοι ξέρουν ότι έτσι είναι αν το σκεφτούν και εδικά αν σκεφτόμουν τις επιλογές μου μέχρι σήμερα.Εάν σκεφτώ καθαρά επαγγελματικά και σε επίπεδο να πάρω μια συνέντευξη μπορώ με οποιονδήποτε να το κάνω και να το κάνω καλά, αναδεικνύοντας τα πραγματικά δυνατά του σημεία.Σε επίπεδο γραφείου τύπου ,όπου έχω ήδη πολλές συζητήσεις, τόσο για το Δήμο όσο και για την Περιφέρεια, ακόμα και για τις εθνικές εκλογές έχω κάνει συζητήσεις, δεν υπάρχει περίπτωση όμως ακόμη και ένα εκατομμύριο ευρώ να μου δώσει κάποιος για να του κάνω γραφείο τύπου, να το κάνω, αν δεν πιστεύω σε αυτόν. Οι άνθρωποι που επιλέγω είναι άνθρωποι που θαυμάζω και μ εμπνέουν και έχουν τις ικανότητες και τα ταλέντα πως έχω εγώ ως κριτήριο. Προτιμώ να το κάνω δωρεάν για έναν άνθρωπο που πιστεύω πολύ και το έχω κάνει αυτό στο παρελθόν. Δεν αποφασίζω σαν Δημοσιογράφος, σαν επαγγελματίας αλλά σαν πολίτης. Σκέφτομαι ότι αύριο μεθαύριο δεν θέλω να νιώσω άσχημα και να γυρνάω το κεφάλι μου για να μην δω τους συμπολίτες μου στα μάτια, επειδή εγώ βοήθησα έναν άνθρωπο που τους πρόδωσε. Έχουμε ευθύνη οι Δημοσιογράφοι για τους ανθρώπους που μας διοικούν και εγώ επιλέγω πάντα ως πολίτης, το καλύτερο για την πόλη μου, δεν σκέφτομαι ως επαγγελματίας. Επίσης πολύ εγωιστικά, αλλά ειλικρινά θα σου πω, ότι μ ενδιαφέρει να ποντάρω σε άλογα που ξέρω ότι με τη βοήθεια μου μπορούν να τερματίσουν πρώτα ή να κερδίσουμε τον στόχο που εξαρχής βάλαμε.

Δηλαδή έχουμε πληροφορίες ότι θα είσαι σε κάποιο γραφείο τύπου;

Έχω κλείσει συνεργασίες και εύχομαι οι εθνικές εκλογές να μην συμπέσουν με τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Θα τρελαθώ, αλλά θα το απολαύσω κιόλας!

Ονόματα πότε θα έχουμε; 

Αργότερα θα πω ονόματα. Διπλωματικά δεν δίνω τα ονόματα γιατί θα το ακούσουν κάποιοι και δεν θα πλησιάσουν και θέλω να δω ποιοί θα με πλησιάσουν. Αυτοί που θα έρθουν σε μένα ξέρω ακριβώς τι έχουν δει και ξέρω και μέχρι που φτάνει το μυαλό τους. Βγάζω συμπεράσματα και γι αυτούς που μ επιλέγουν και γι αυτούς που δεν το κάνουν. Οι συνεργάτες του καθένα και οι επιλογές του, για εμένα είναι βασικό στοιχείο αξιολόγησης της προσωπικότητας, της ηθικής και της πολιτικής ευστροφίας.

Αν ταυτιστείς ενδεχομένως με κάποιο πολιτικό φορέα ή κάποιο άνθρωπο πιστεύεις ότι θα σε επηρεάσει επαγγελματικά;

Δεν νομίζω ότι θα επηρεαστούν οι επαγγελματίες γιατί έχω κλείσει συμφωνίες σχεδόν με όλους τους πολιτικούς χώρους. Δεν είναι ότι θα στηρίξω υποψηφίους μόνο από τη Νέα Δημοκρατία ή μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Και επίσης οι επαγγελματίες με ξέρουν πάρα πολύ καλά και ξέρουν ότι δεν είναι κίνητρο μου το χρήμα και το ξέρουν καλύτερα από όλους. Αυτό που με ενοχλεί στην πόλη όμως είναι ότι όλοι νομίζουν ότι έχουν πάντα δίκιο και ότι αν γράψεις κάτι και δεν τους αρέσει είτε τα “παίρνεις” είτε είσαι ο χειρότερος επειδή δεν συμφωνούν μαζί σου. Το πιο εύκολο είναι να γίνεις ο καλύτερος αν πεις ότι συμφωνείς μαζί τους ή με τα άτομα τα οποία υποστηρίζουν. Δεν μπορείς να φανταστείς όμως τι ειρωνική πολιτική πένα έχω. Νομίζω ότι κανένας άνθρωπος από τον πολιτικό χώρο δεν θέλει να πέσει στα χέρια μου.  Και ξέρεις γιατί δεν θέλει; Γιατί σημασία δεν έχει τι γράφει κανείς, αλλά και ποιος το γράφει και εγώ είμαι από τις πένες που δεν άγονται και φέρονται από σκοπιμότητες, μα κυρίως μια πένα χωρίς εμπάθεια, που θα τη δεις να γράφει σήμερα τα καλύτερα και αύριο τα χειρότερα για το ίδιο πρόσωπο. Δεν έχω εμμονές και αυτό έχει περάσει στον κόσμο και γι αυτό δίνουν βαρύτητα σε ότι και αν γράψω.

Εγώ περιμένω πως και πως αυτό το προφίλ να ξέρεις. Δεν ξέρω σε πόσο καιρό θα γίνει αλλά θα βρεθούμε. ..

Ναι θα βρεθούμε και θα κάνουμε και κάτι που δημόσια θα το κάνω για πρώτη φορά. Σε όλες τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, ένα μήνα πριν τις εκλογές δίνω τα ποσοστά. Μέχρι που ακόμα και στις σταυροδοσίες τους 5 πρώτους τους πετυχαίνω πάντα. Ένα μήνα, λοιπόν, πριν τις εκλογές θα σου πω ποιος θα βγει πρώτος, ποιος δεύτερος, αν θα πάμε σε δεύτερη Κυριακή και θα δεις που θα βγούνε.  Εύχομαι δηλαδή…

Θέλω κλείσουμε με το εξής: Το όνειρο σου;

Να κάνω μια αγαπημένη οικογένεια. Να με αγαπήσουν βαθιά και αληθινά γι αυτό που είμαι. Είμαι 30 και πολύ τυχερή που δεν έχω πια απωθημένα. Η ψυχή μου και η καρδιά μου είναι ανοιχτή σε όλα τα μεγάλα και τα ωραία που είναι στον δρόμο και έρχονται!

Όνειρο σου λοιπόν, έρωτας, αγάπη και όλα αυτά κάτω από τη σκέπη μιας αγαπημένης οικογένειας;

Ναι και πιστεύω ότι το 2019 θα γίνουν όλα τόσο γρήγορα που δεν θα το πιστεύω ούτε εγώ. ..